مىشود . در شام آن را ملفوف و لخنه مىگويند ، كلمهء اول عربى جديد است ، اين نام يعنى كلمهء ملفوف را بدين لحاظ به آن داده‌اند كه برگ آن متمايل و پيچيده است . كلمهء دوم عاميانه و تركى مىباشد و . . . اين كلمه يونانى است ، بايد قبول كرد كه كلمهء كرنب بضم كاف و راء مىباشد ، بر خلاف آنكه زبيدى در كتاب تاج العروس مىگويد : ضبط كلمهء كرنب عاميانه است . چغندر بقدرى معروف است كه احتياجى بتوصيف ندارد . استعمال طبى آن : سركهء چغندر را براى معالجهء يبوست مزمن ، آسم ، سياتيك ، مرض قند ، اسكوربوت ، سوختگى و زخم‌ها استعمال مىكنند . دستور سركهء آن اين است كه : چغندر را كاملا تكه تكه نمايند ، و در هر يك كيلو چغندر ( 50 ) گرم نمك طعام بزنند و مقدارى از تخم زيرهء رومى به آن اضافه كنند ، آنگاه آن را در ظرف سفالى يا چوبى بريزند و سر ظرف را با چند برگ چغندر و يك قطعهء چوب بپوشانند تا آن برگها كاملا داخل ظرف شوند سپس آن را بواسطهء يك سنگ سنگين و نظيف كه آن را با آب جوش و صابون تميز كرده باشند فشار دهند و خمير كنند ، پس از اينكه تخمير شد يك چربى ترش از آن بوجود مىآيد كه مىتوان آن را براى گرم نمودن زخم و سوختگى به كار برد . نيز مىتوان براى علاج مرض قند همه روزه ناشتا يك فنجان از آن آشاميد . براى معالجهء : آسم ، سياتيك ، يبوست ، مىتوان از سركهء چغندر با غذا خورد ، يا بنحوهء ديگرى بپزند و بخورند ، سركهء چغندر بر سر سفرهء غذا نظير سبزيجات خورده مىشود . استعمال اين سركه در ابتداى فصل هر بهار خونرا پاك مىكند و جسم را بر سر نشاط مىآورد ، زيرا حاوى قسمت فراوانى از ويتامين‌هاى : آ ، ب ، ث ، مىباشد .